آسیا تایمز در گزارشی نوشت: شواهد نشان میدهد اهداف بلندپروازانه چین برای رهبری منطقهای در جنوب آسیا با واقعیتهای میدانی فاصله گرفته است؛ پروژههای کلیدی زیرساختی متوقف یا با تأخیر اجرا شدهاند و توان پکن در مدیریت بحرانهای منطقهای محدود است.
به گزارش روزنامه آسیا تایمز، چین طی دو دهه گذشته با اجرای پروژههای بزرگ زیرساختی در جنوب آسیا کوشیده است خود را بهعنوان تامینکننده ثبات و توسعه معرفی کند؛ انتظاری که پس از خروج آمریکا از افغانستان در سال ۲۰۲۱ (۱۴۰۰ خورشیدی) تقویت شد. با این حال، از کندی و توقف پروژههای کریدور اقتصادی چین–پاکستان (CPEC) تا تداوم ناامنی در افغانستان و ناتوانی پکن در پیشبرد گفتوگوهای معنادار میان طالبان و پاکستان، نشانههایی از شکاف میان اهداف چین و توان اجرایی آن دیده میشود. کارشناسان میگویند که منطقه افغانستان–پاکستان (AFPAK) از سال ۲۰۱۳ (۱۳۸۲ خورشیدی) به کانون آشکار یک تناقض ساختاری برای چین بدل شده است؛ تلاش برای گسترش نفوذ ژئوپلیتیک از مسیر توسعه اقتصادی، بدون پذیرش هزینهها و الزامات امنیتی پایدار. در این منطقه، چین نهفقط بهعنوان سرمایهگذار، بلکه بهمثابه تضمینکننده ثبات تلقی میشود؛ در حالی که برخلاف آمریکا، توان و تجربه عملیات امنیتی برونمرزی ندارد.
این وضعیت موجب شده هر وقفه یا حملهای، مستقیما به اعتبار پکن لطمه بزند. پیوند «امنیت – توسعه» بهگونهای است که با فروپاشی امنیت، مشروعیت ابتکار کمربند و جاده نیز آسیب میبیند. به گفته تحلیلگران، ناتوانی چین در تبدیل قدرت اقتصادی به ظرفیت حکمرانی، به آسیبپذیری اصلی ابتکار کمربند و جاده در جنوب آسیا منجر شده است.