۵
۰
سه شنبه ۱۱ دی ۱۳۹۷ ساعت ۰۹:۵۳
گزارشِ «مردم‌سالاری آنلاین» از سروی که ایستاده جان داد

دریادار ضرغامی؛ مردی که صدام برای سرش جایزه گذاشت

«مردمِ خرمشهر کجا هستید؟ مسئولانِ شهر چرا غایب هستید؟ مدافعانِ شما پس از ۳۰ سال با تنی خسته و زخمی به دیدنتان آمده‌اند، نمی‌خواهید آنها را ببینید؟» این سخنان واپسین بانگی بود که دریادار «داریوش ضرغامی» بر سر خفتگان زد و با این فریادِ واپسین، همچون آرشِ کمانگیر که جانِ خویش در تیر نهاد تا ایران بماند و ایرانیان در برابرِ دشمنان سر خم نکنند و با آزادگی زندگی کنند، تن او نیز جانِ بی‌تابش را برنتافت و با این واپسین‌هشدار از این جهان بگذشت.
دریادار ضرغامی، سروی بود که ایستاده مرد.
دریادار ضرغامی، سروی بود که ایستاده مرد.
«مردمِ خرمشهر کجا هستید؟ مسئولانِ شهر چرا غایب هستید؟ مدافعانِ شما پس از ۳۰ سال با تنی خسته و زخمی به دیدنتان آمده‌اند، نمی‌خواهید آنها را ببینید؟» این سخنان واپسین بانگی بود که دریادار «داریوش ضرغامی» بر سر خفتگان زد و با این فریادِ واپسین، همچون آرشِ کمانگیر که جانِ خویش در تیر نهاد تا ایران بماند و ایرانیان در برابرِ دشمنان سر خم نکنند و با آزادگی زندگی کنند، تن او نیز جانِ بی‌تابش را برنتافت و با این واپسین‌هشدار از این جهان بگذشت.
به گزارشِ «مردم‌سالاری آنلاین»، سرتیپ دریادار داریوش ضرغامی از تکاورانِ جان بر کفِ نیروی دریایی ارتش بود که به همراهِ هم‌رزمانش حماسه‌ی پایداری در خرمشهر آفرید و با درهم شکستنِ حصرِ آبادان ضربه‌ای دندان‌شکن به دشمن زند.
او که خود از ایرانیانِ آذریِ میهن‌پرست و از قهرمانِ راستین جنگِ تحمیلی بود، نه از خوشه‌چینان و بهره‌مندانِ آن، از جایگاهی که بایسته و شایسته‌اش بود بهره‌ای جز دیدن و درد بردن و رنج کشیدن نداشت.
داریوش ضرغامی در سالِ ۱۳۱۹ در تبریز زاده شد. در سالِ ۱۳۳۹ در دانشکده‌ی افسریِ نیروی زمینیِ ارتش پذیرفته شد.
او که در خانواده‌ای ارتشی زاده شده بود، همچون پدرانش از میهن‌پرستان و مبارزانِ راهِ ایران بود.
ضرغامی تا سالِ ۱۳۵۴ در نیروی زمینی ارتش خدمت کرد، و پس از آن، با گذراندنِ دوره‌ی عالی، از میانِ ۸۶ تن که داوطلبِ عضویت در گردانهای تکاورانِ دریاییِ ارتشِ ایران بودند به عنوان نخستین فردِ نظامی برگزیده شد.
او در مرکزِ آموزشِ تکاورانِ منجیل دوره‌ی تکاوری را پشتِ سر گذاشت و در همانجا به عنوانِ فرمانده‌ی آموزش به خدمت پرداخت. وی سپس برای گذراندنِ دوره‌ی عملیاتِ آبی و خاکی و ستاد به امریکا فرستاده شد که در دوره‌های آموزشی در امریکا در میانِ افسرانی از کشورهای گوناگون خوش درخشید و با درجه‌ی عالی دانش‌آموخته شد و به ایران
سرتیپ دریادار داریوش ضرغامی از تکاورانِ جان بر کفِ نیروی دریایی ارتش بود که به همراهِ هم‌رزمانش حماسه‌ی پایداری در خرمشهر آفرید و با درهم شکستنِ حصرِ آبادان ضربه‌ای دندان‌شکن به دشمن زند. او که خود از ایرانیانِ آذریِ میهن‌پرست و از قهرمانِ راستین جنگِ تحمیلی بود، نه از خوشه‌چینان و بهره‌مندانِ آن، از جایگاهی که بایسته و شایسته‌اش بود بهره‌ای جز دیدن و درد بردن و رنج کشیدن نداشت
بازگشت.
از ۱۹ آذرماهِ ۱۳۵۷ در بوشهر به فرماندهیِ گردانِ تکاوران برگزیده شد. پس از انقلاب، در فرماندهیِ آموزشِ تکاورانِ دریایی باز به کار پرداخت و در بحبوحه‌ی رجزخوانیِ اعراب برای جزایرِ همیشه‌ایرانیِ تنبِ بزرگ، تنبِ کوچک و ابوموسی با تیپِ تفنگداران برای حفاظت از این جزایر به منطقه رفت.
با آغازِ جنگِ تحمیلی، از مرکزِ آموزشیِ منجیل، با گردانی از تکاورانِ دریایی به جبهه‌ی خرمشهر اعزام شد.
دریادار ضرغامی، خود، درباره‌ی شکستِ حصرِ آبادان و آزادسازیِ خرمشهر چنین گفته است: «نابسامانیها وحشتناک بود. کسی نیامد از ما بپرسد شما کجا بودید؟ چرا جنگیدید؟ چرا نجنگیدید؟ دست شما درد نکند و… سازمانِ تکاورانِ دریایی هم در اثرِ تلفات از بین رفته بود. ما تا آن موقع سربازِ وظیفه در واحدِ رزمی نداشتیم اما به تدریج مجبور شدیم بگیریم. خوشبختانه نیروی زمینی و بسیج داشت شکل می‌گرفت منتها دخالت در کارِ نظامیها زیاد بود. خود رییس‌جمهور هم که نظامی نبود. بدون حساب و کتاب و آمادگی دستور حمله داد که نتیجه‌اش عملیاتهای ناموفق بود. به ما فرماندهانِ ارتش هم با وجود این همه فداکاریها هنوز اعتماد نداشتند و می‌گفتند اینها طاغوتی هستند. اما در درجه اول فرمان هشت ماده‌ای امام خمینی و نظر بعضی مسئولین اوضاع را بهتر کرد. آرام‌آرام انضباط در واحدها بیشتر شد و حرفِ فرماندهان برش پیدا کرد. وقتی در مهرماهِ ۱۳۶۰ ما عملیاتِ ثامن‌الائمه را انجام دادیم و حصرِ آبادان شکسته شد من به خودم گفتم ما خرمشهر را هم به زودی پس خواهیم گرفت. این عملیات خیلی مدیونِ شهامت و مدیریتِ سرهنگ شهاب‌الدین جوادی، فرمانده‌ی لشکرِ ۷۷ مشهد، بود. تکاورانِ دریایی تا آزادسازیِ خرمشهر مسئولیتِ پدافندیِ منطقه‌ی آبادان و خرمشهر را در کنارِ سایرِ رزمندگان داشتند. در عملیاتِ آزادسازیِ خرمشهر هم تکاوران در پشتیبانی از نیروهایی که از کارون عبور کردند نقشِ مهمی داشتند.
رشادتها، دلاوریها و جانفشانیهای این فرمانده‌ی بزرگ و سربازانِ تحتِ امرش در خرمشهر لرزه بر تنِ ارتش بعثی انداخت. تا جایی که صدام برای سرِ ایشان جایزه تعیین کرد
روزِ سومِ خرداد هم که خرمشهر به دست ما ‌افتاد تکاوران با قایق به شهر رفتند و اولین عراقیهای خود شهر را تکاوران اسیر کردند. خود من هم چند ساعت بعد از آزادیِ شهر با قایق با تعدادی از تکاوران به شهر رفتیم و بسیار خوشحال بودم که آرزویم محقق شد.»
ناخدا هوشنگ صمدی از قهرمانانِ جنگِ تحمیلی و از فرماندهانِ تکاورانِ نیروی دریاییِ ارتش در دورانِ دفاعِ مقدس، از دلیریهای هم‌رزمِ خود، دریادار داریوش ضرغامی، چنین یاد می‌کند: «رشادتها، دلاوریها و جانفشانیهای این فرمانده‌ی بزرگ و سربازانِ تحتِ امرش در خرمشهر لرزه بر تنِ ارتش بعثی انداخت. تا جایی که صدام برای سرِ ایشان جایزه تعیین کرد. خاکِ خرمشهر و آبادان به خونِ پرسنلِ تحتِ امرِ ایشان آغشته است. این تکاورِ بزرگ چندین بار مجروح شد؛ اما به رغمِ آسیب‌دیدگی هیچ گاه از جبهه خارج نشد. ترکشهای گلوله‌های دشمن هنوز در جای‌جایِ پیکرِ مبارکِ این عزیز موجود است، وی در عملیاتهای شکستِ حصرِ آبادان، عملیاتِ بیت‌المقدس، عملیاتِ اسکورتِ کاروانها، دفاع از جزایرِ سه‌گانه و دفاع از اروندرود نقش‌آفرین بوده و همچنین فرماندهیِ منطقه‌ی سومِ خرمشهر و فرماندهیِ گروهِ رزمیِ آبادان و خرمشهر را در کارنامه خود دارد.»
دریادار ضرغامی، سرانجام،در آیینِ گشایشِ باشگاهِ قایقرانیِ شهید ناخدای تکاور محمد مختاری، در گردهمایی تکاورانِ دریایی در خرمشهر، همان‌جایی که همرزمانش جانِ خویش را فدای ایران کردند، هنگامی که از دلیریهای همرزمانش می‌گفت، ایستاده، چونان سرو، جان داد و به همرزمانِ دلیرش پیوست. مراسم تشییع، ادای احترام نظامی و خاکسپاری او امروز سه شنبه در تهران برگزار می شود. فردوسی درباره‌ی کسانی همچون او فرموده‌ است: «هر آنکو شود کشته زِ ایران‌سپاه، بهشتِ برینش بُوَد جایگاه».


زنده‌یاد دریادار داریوش ضرغامی در پایگاهِ آموزشیِ نیروهای ویژه در امریکا (۱۹۷۶)
کد مطلب: 100193
نام شما

آدرس ايميل شما
نظر شما *


احسان
Germany
دیروز یکی از آدمای همون جمع ک ایشون بینشون فوت کرد نوشته بود دوماه پیش از مسولان خرمشهری درخواست کردیم کهنه سربازای مدافع خرمشهر ک میان حداقل یه شامی مهمونشون کنین،اینا حق اب و گل دارن ب گردن این شهر، زشته هرسال یه شب خشک و خالی از گوشه کنار ایران میان اینجا و میرن. اقایون گفتن بودجه نداریم! اون همه سابقه و یک جنگ هشت ساله نتونست امثال این ادم رو از پا دربیاره ولی دیدن این وضع مملکت چرا!
داریوش
Italy
جهان به مجلس مستان بی خرد ماند / که در شکنجه بود هرکسی که هوشیار است
آریوبرزن
France
با سپاس از خدمات تو نیک مرد ایرانی شجاع و میهن دوست, از برای دفاع و پاسداری از خانه مشترک همه ما !
یادت همواره جاودان و گرامی باد!
Sohrab
Iran, Islamic Republic of
شیرمرد مدافع خرمشهر از غم و اندوه بی وفایی هم میهنان قدرنشناسش، به پروردگار پیوست!
مجید
Iran, Islamic Republic of
دریادار تکاور پیشکسوت داریوش ضرغامی ، راستی چه نام برازنده ای داریوش ...
باید یک فراخوان تاریخی داد ، فراخوانی به قدمت تاریخ باستان تا همه آنهایی که از ابتدا تا به حال ادعای جنگاوری ، سلحشوری ، دلاوری ، شهامت و شجاعت در میادین نبرد را دارند بیایند ...
مردان جنگی که حال سر بر بالین خاک نهاده اند را بگویید بپاخیزند و بیایند ...
بیایید و سر تعظیم فرود آرید بر مردان پیل پیکر ارتش ایران آنهایی که خرمشهر را جاودانه کردند ، آنهایی که در خرمشهر گردن متجاوز ها شکستند ...